Комментированная история текстов. Каталонская боль Манеля

(Если вы тоже знаете каталонский и видите неточности моего комментария, пишите. Я не могу сказать, что каталонский знаю так же хорошо, как испанский и французский.)

Когда в 2008 «Manel» («Манель») в составе Арнау Вальве, Марти Маймо, Роже Падилла и Гильем Гисбер (Arnau Vallvé, Martí Maymó, Roger Padilla, Guillem Gisbert) выпустили свой первый альбом «Els millors professors europeus» («Лучшие европейские профессора»), они и не подозревали, что станут культурным катализатором. Да, конечно, были трубадуры старшего поколения вроде Пау Риба (Pau Riba) и Жауме Сиза (Jaume Sisa), но именно после «Манеля» Барселону захватил инди-рок на каталонском.

И вот уже через несколько лет барселонская сцена зазвучала независимым и совсем не похожим ни на что голосом. Появились «Эльс Катаррес» («Els Catarres») и «Друзья искусств» («Els Amics de les Arts»). И, казалось бы, за что ребята должны были давить тапку в пол? Революция? Свобода? Независимость? Мадрид – ничто, Барселона – все?

Ничего подобного. Каталонский инди-рок (при том, что рок – всегда жанр политически активный и взрывной) избрал «позицию достоинства», как будто все так и было всегда: те же песни о любви, о страдании, несколько строчек о том, что да, мы здесь в Европе – и снова: любовь, ночи, Барселона, друзья, музыка, танцы, любовь. А собственно, так и было всегда: с момента, когда в -237 уже начали официально писать ее летопись, прошло почти 2.5 тысячи лет.

Итак, сегодня поем в оригинале на каталонском «Ai, Dolors» (Dolors – женское имя Долорес, значение: «боль»), слушаем, как звучит язык, поддерживаем Барселону, по которой так приятно гулять, особенно вечером, когда жара спадает. Барселону любви и страсти. Барселону независимости и самоопределенности.

Ai, Dolors, porta’m al ball (ах, Долорес, отвези меня на бал),
avui que ve tothom, avui és quan hi hem d’anar (сегодня ведь увидеть всех, сегодня ведь, когда мы должны ехать).
Ai, Dolors, vindré cap al tard (ах, Долорес, я приеду с опозданием)
amb un cop de cotxe i t’esperaré a baix (с разворотом автомобиля и буду ждать тебя внизу).

I, Dolors, avui entre els caps no hi haurà mirades de complicitat (и, Долорес, сегодня меж голов не будет взглядов соучастничества)
ni, Dolors, cap dit despistat que fregui una esquena per casualitat (ни, Долорес, нелепостей, которые протирают спину случайно).

Avui, Dolors, jo picaré un ritme amb les mans (ах, Долорес, я выберу ритм /своими/ пальцами)
mentre tu treus els tiquets de l’enèsim combinat (пока ты берешь билеты в энный раз).
Avui, Dolors, proposa un tema al cantant (сегодня, Долорес, предлагай тему певцу),
un que es rigui de tu i de mi i d’aquesta història que s’ha anat acabant (тому, который смеется над тобой и надо мной и над этой историей, которая уже идет к концу).

Va, Dolors, que avui serem dos nens grans (ну, Долорес, ведь сегодня мы будем двумя маленькими детьми),
res de tonteries, res de ser especials (много глупостей, ничего особенного).
Un, dos, tres, un, dos, tres, txa-txa-txà (раз-два-три, раз-два-три, ча-ча-ча),
taló-punta, taló–punta i torna a començar (пятка-носок, пятка-носок и возвращайся начинать /снова/).

I, Dolors, ningú esperarà cap escena dolça davant cap portal (и, Долорес, никто не будет ждать сцен сладких под порталом),
ni, Dolors, cap gran veritat serà revelada quan es faci clar (ни, Долорес, великая правда не будет открыта, когда сделается свет /рассветет/).
Avui, Dolors, mourem el cos al compàs (сегодня, Долорес, будем двигать тело под компас)
d’un tambor accelerat, d’una gran línia de baix (барабана ускоряющегося, большой линии баса).

Avui, Dolors, proposa un tema al cantant (сегодня, Долорес, предлагай тему певцу),
un que es rigui de tu i de mi i d’aquesta història que ja no és important (который смеется над тобой и надо мной и над этой историей, которая уже неважна).

Un que ens defineixi en tres acords (который нас определил в трех аккордах),
un que ens expliqui a la posteritat (который нам объяснил будущее),
un que conscientment sigui un punt i final (который сознательно следует за точкой и финалом),
Dolors, un que sembli impossible que pugui acabar (Долорес/Боль, игра слов, которая кажется невозможной, чтобы смогла кончиться).

 

1 Octobris 2017. — Petropolis (Rusthenia)

De Viasmia oppido jucundissimo

Videoscripta Latina: De Viasmia oppido jucundissimo"Salvete, Leo Urbanus ibi vobiscum. Viasmia primum anno 1239 (mille ducenti undequadraginta) in documentis historicis commemoratur, sed a historicis professionalibus magis antiqua esse putatur. Oppidum nationes varias cognovit, inter alias Lithuani, Polaci, Bielorussi, Germani et Francogalli. Viasmia plurima monumenta historica variorum temporum habet, exempli gratia, in Monti Synodali nuperrime coemeterium inventum est, quod saeculis quarto decimo et quinto decimo in pleno usu erat. Sed natura in Viasmia autem jucundissima est, ut videtis. Turbidi Rusthenici tempore anno 1612 (mille sexcenti duodecim) oppidum dominum suum politicum saepe mutabat. Deinde populatio ejus multitudinem finitimorum in se accepit. Bello tamen finito, oppidum postremo in Regnum Russicum iniit. Annis 1654-1655 (mille sexcenti quinquaginta quatro – quinque) vel caput temporale Rustheniae fuit, quia epidemia maxima Moscuam devastabat. Arx Viasmica saeculo septimo decimo structa erat, sub Borisi Godunovi praescripto, sed hodie solum turris una manet. Illa nunc semper clausa stat et turistis non est accessibilis, quia administratio localis nihil agit, ut evolutionem culturalem promoveat. In Rusthenia solum duae cathedrales sunt, quae tabernacula tria habeant. Una earum in Viasmia in monti amoenissimo ante oculos apparet, Hodigetria Smolenskiensis nominatur. Ad loca illa divina et tranquillissima ambulatio vere jucundissima est. Ibi Viasmiae cathedralem principalem videtis, Sanctae Trinitatis nominatur. In Matris Dei cathedrali, quam nunc videtis, museum culturae historiaeque est, ubi omnia praesertim de bellis Napoleoniensi et Secundo Universali legere potes. Lenini via, claro, via principalis est, sed Belli Universalis Secundi aetate non multum diruta erat. Proelia tamen terribillissima oppidum videbat, quia Russi et Germani ibi bestiis feris similiter pugnabant. Apud Viasmiam autem dua castra Nazi-Germanica erant, ubi exterminatio populationis executabatur. In Viasmia architecturam autem Staliniensem videre potes, sed — vae! — illud palatium cinematographicum hodie in usu non est. Architecturam civilem animum capientem in viis Kronstadtska, Bebelica, Komsomolska, Karli Liebknechti, Herzeni et Communis Parisiensis autem videre et admirare potes. Anatolius Papanovus, actor filmographicus famosus, ibi anno 1922 (mille nonaginta viginti duo) natus, decus oppidi est, quia Viasmiam concelebravit. Nunc in nemore eo parvissimo et commodo monumentum ejus stat. Collyrides Viasmienses non solum notandae, sed autem edendae sunt. Ut eas degustes, in tramine celerrimo "Lastotska" ("Apus apus") de Moscua chiliometrorum 210 (ducenti decem), de Smolenscio 175 (centum septuaginta quinque) obviare debes."16-17 Septembris 2017. — Viasmia (Rusthenia)

Опубликовано Aleksej Czernoreczeński 16 сентября 2017 г.

 

“Salvete, Leo Urbanus ibi vobiscum. Viasmia primum anno 1239 (mille ducenti undequadraginta) in documentis historicis commemoratur, sed a historicis professionalibus magis antiqua esse putatur. Oppidum nationes varias cognovit, inter alias Lithuani, Polaci, Bielorussi, Germani et Francogalli. Viasmia plurima monumenta historica variorum temporum habet, exempli gratia, in Monti Synodali nuperrime coemeterium inventum est, quod saeculis quarto decimo et quinto decimo in pleno usu erat. Sed natura in Viasmia autem jucundissima est, ut videtis. Turbidi Rusthenici tempore anno 1612 (mille sexcenti duodecim) oppidum dominum suum politicum saepe mutabat. Deinde populatio ejus multitudinem finitimorum in se accepit. Bello tamen finito, oppidum postremo in Regnum Russicum iniit. Annis 1654-1655 (mille sexcenti quinquaginta quatro – quinque) vel caput temporale Rustheniae fuit, quia epidemia maxima Moscuam devastabat. Arx Viasmica saeculo septimo decimo structa erat, sub Borisi Godunovi praescripto, sed hodie solum turris una manet. Illa nunc semper clausa stat et turistis non est accessibilis, quia administratio localis nihil agit, ut evolutionem culturalem promoveat. In Rusthenia solum duae cathedrales sunt, quae tabernacula tria habeant. Una earum in Viasmia in monti amoenissimo ante oculos apparet, Hodigetria Smolenskiensis nominatur. Ad loca illa divina et tranquillissima ambulatio vere jucundissima est. Ibi Viasmiae cathedralem principalem videtis, Sanctae Trinitatis nominatur. In Matris Dei cathedrali, quam nunc videtis, museum culturae historiaeque est, ubi omnia praesertim de bellis Napoleoniensi et Secundo Universali legere potes. Lenini via, claro, via principalis est, sed Belli Universalis Secundi aetate non multum diruta erat. Proelia tamen terribillissima oppidum videbat, quia Russi et Germani ibi bestiis feris similiter pugnabant. Apud Viasmiam autem dua castra Nazi-Germanica erant, ubi exterminatio populationis executabatur. In Viasmia architecturam autem Staliniensem videre potes, sed — vae! — illud palatium cinematographicum hodie in usu non est. Architecturam civilem animum capientem in viis Kronstadtska, Bebelica, Komsomolska, Karli Liebknechti, Herzeni et Communis Parisiensis autem videre et admirare potes. Anatolius Papanovus, actor filmographicus famosus, ibi anno 1922 (mille nonaginta viginti duo) natus, decus oppidi est, quia Viasmiam concelebravit. Nunc in nemore eo parvissimo et commodo monumentum ejus stat. Collyrides Viasmienses non solum notandae, sed autem edendae sunt. Ut eas degustes, in tramine celerrimo “Lastotska” (“Apus apus”) de Moscua chiliometrorum 210 (ducenti decem), de Smolenscio 175 (centum septuaginta quinque) obviare debes.”

16-17 Septembris 2017. — Viasmia (Rusthenia)

De Toxovia et cultura Ingermanlandiensi

I am dedicating this “Videoscripta Latina” episode to Elena Belokurova and Dmitry Vorobyev: My thousand thanks for this fantastic and long-lasting friendship of ours. And, of course, my special thanks to Natalia Yatsenko for assisting me today and for being the camerawoman. Enjoy Toksovo (Latinized: Toxovia).

“Salvete! Leo Urbanus ibi vobiscum. Toxoviae oppidum primo anno 1500 (mille quingenti) in documentis Rusthenicis et Suetis apparuit et postquam historiam divitem habuit, quia centrum culturae Ingermanlandiensis erat. Toxovia in proximitate lacorum magnorum et in collibus numerosis posita est. Saeculum undevicesimum mutationes significantes secum portavit. Incolae Petropolis sibi villas ibi struebant et in illis aestivo tempore vivebant. Sanctorum apostolorum Petri et Pauli ecclesia, “kircha” Germanice nominatur, anno mille octingenti octaginta septem (1887) structa est in stylo neogothico. Nunc illa autem culturam Ingemanlandiensem conservare studet. In saeculo undevicesimo ibi ecclesiae Ingermanlandicae magnae erant, quae culturam suam conservare studebant. Cum moderatores sovetici venissent, Ingermanlandia tempora nubila cognovit. Finni Ingermanlandiae plurimi dejecti et exterminati erant, culturam suam perdentes. Ibi autem ecclesiam Archistratigi Michaeli novissimam videtis. In hortulo vicinali illud signum videtur. Id anno dua milia (2000) positum est, ut quingennarium Toxoviae commemoretur. Finnice “tuoksuva” ut “bene odoratus” intellegitur et non procul a Petropoli est. Nullum est problema hoc venire et sibi iter unius diei agere ut post urbis clamore otium habeas. De Deviatkino statione metropolitana directe ad Toxoviam ire debes.”

Videoscripta Latina: De Toxovia et cultura IngermanlandiensiI am dedicating this "Videoscripta Latina" episode to Elena Belokurova and Dmitry Vorobyev: My thousand thanks for this fantastic and long-lasting friendship of ours. And, of course, my special thanks to Natalia Yatsenko for assisting me today and for being the camerawoman. Enjoy Toksovo (Latinized: Toxovia)."Salvete! Leo Urbanus ibi vobiscum. Toxoviae oppidum primo anno 1500 (mille quingenti) in documentis Rusthenicis et Suetis apparuit et postquam historiam divitem habuit, quia centrum culturae Ingermanlandiensis erat. Toxovia in proximitate lacorum magnorum et in collibus numerosis posita est. Saeculum undevicesimum mutationes significantes secum portavit. Incolae Petropolis sibi villas ibi struebant et in illis aestivo tempore vivebant. Sanctorum apostolorum Petri et Pauli ecclesia, "kircha" Germanice nominatur, anno mille octingenti octaginta septem (1887) structa est in stylo neogothico. Nunc illa autem culturam Ingemanlandiensem conservare studet. In saeculo undevicesimo ibi ecclesiae Ingermanlandicae magnae erant, quae culturam suam conservare studebant. Cum moderatores sovetici venissent, Ingermanlandia tempora nubila cognovit. Finni Ingermanlandiae plurimi dejecti et exterminati erant, culturam suam perdentes. Ibi autem ecclesiam Archistratigi Michaeli novissimam videtis. In hortulo vicinali illud signum videtur. Id anno dua milia (2000) positum est, ut quingennarium Toxoviae commemoretur. Finnice "tuoksuva" ut "bene odoratus" intellegitur et non procul a Petropoli est. Nullum est problema hoc venire et sibi iter unius diei agere ut post urbis clamore otium habeas. De Deviatkino statione metropolitana directe ad Toxoviam ire debes."3 Septembri 2017. — Toxovia (Rusthenia)

Опубликовано Aleksej Czernoreczeński 3 сентября 2017 г.

3 Septembri 2017. — Toxovia (Rusthenia)

De Petropoli urbe

“Salvete. Leo Urbanus ibi vobiscum. Nunc in Petropoli vivo laboroque et de fenestra mea quotidie Litejnam Perspectivam video et etiam audio. Petropoli non multa verba sunt necessaria, sed illa urbs in ossibus condita fuisse traditur. Anno 1703 (mille septingenti tres) condidit Petrus Magnus in Nevae ore oppidum suum munitum, cui nomen sanctorum Petri et Pauli dedit. Ille dixit arcem contra Suecos terras Rustheniae protectum iri. Et illo tempore interim Suecia civitatem socialem condere coepit et bella gerere nolebat. Qua re fortificatio in actione militari nunquam fuit. Gradatim tamen urbs capitalis est hoc translata, sed nullus documentus exstat, qui confirmet diem et annum exactos. Quia servicia gubernatoria de Moscua vere segniter Petropolem ut urbs principalis accipiebant. Insulam Vassiljevskam Petrus Magnus prius centrum facere volebat. Sed incolae contra voluntatem Imperatoris ibi vivere nolebant. Solum post ducentos annos vita ibi florere vere incepit. Hodie est illa pars urbis una bellissimarum, quam videre potes. Alexandro Puskino poeta tempore fuit jam Petropolis urbs magna et a omnibus civitatibus Europae admirata. Poeta clarus rusthenice scripsit in poematibus suis urbem Petropolem ex silvis et paludum celeriter exsurrexisse. Schema urbis facillissimum est ad intellegendum. Viae principales de Admiraltione currunt tridentem Neptuni formantes. Illae viae tres nomina habent: Prospectiva Nevska (via bene nummatorum; illa de me a sinistra nunc stat), Gorochovaja (nummi medii, eam nunc videtis) et Voskresenskaja (via egentium; de me ea a dextra nunc est). Viae tres a tribus rivis intersecantur. Rivi nomina habent: Moika, Gribojedovi Rivus et Fontanka. Stylum modernisticum saeculi undevicesimi in Petrogradka (Pars Petrogradska) videre et admirare potes. Aedificia Petrogradkae ob ornamentatione opulenta et mythologia neoromantica famam habent. Ibi autem una bellissimarum meschitarum Europae videtur. Salvator-Supra-Sanguine unum symbolorum Petropolis est. Turisti omnis orbis terrarum ibi plerumque photographias agunt ut eas in terras suas secum portent. Non procul autem Campus Martis est, hodie sepulcretum revolutionarium memoriale, ubi hodie contra Putini ordinem multum interceditur. Post illas actiones multi in carcer sine causa visibili semper jaciuntur. Minutae duae aut tres non sufficiunt, clare, ut de splendore urbis vobis narrem. Melior est albis noctibus venire et admirare.”

Videoscripta Latina: De Petropoli urbe"Salvete. Leo Urbanus ibi vobiscum. Nunc in Petropoli vivo laboroque et de fenestra mea quotidie Litejnam Perspectivam video et etiam audio. Petropoli non multa verba sunt necessaria, sed illa urbs in ossibus condita fuisse traditur. Anno 1703 (mille septingenti tres) condidit Petrus Magnus in Nevae ore oppidum suum munitum, cui nomen sanctorum Petri et Pauli dedit. Ille dixit arcem contra Suecos terras Rustheniae protectum iri. Et illo tempore interim Suecia civitatem socialem condere coepit et bella gerere nolebat. Qua re fortificatio in actione militari nunquam fuit. Gradatim tamen urbs capitalis est hoc translata, sed nullus documentus exstat, qui confirmet diem et annum exactos. Quia servicia gubernatoria de Moscua vere segniter Petropolem ut urbs principalis accipiebant. Insulam Vassiljevskam Petrus Magnus prius centrum facere volebat. Sed incolae contra voluntatem Imperatoris ibi vivere nolebant. Solum post ducentos annos vita ibi florere vere incepit. Hodie est illa pars urbis una bellissimarum, quam videre potes. Alexandro Puskino poeta tempore fuit jam Petropolis urbs magna et a omnibus civitatibus Europae admirata. Poeta clarus rusthenice scripsit in poematibus suis urbem Petropolem ex silvis et paludum celeriter exsurrexisse. Schema urbis facillissimum est ad intellegendum. Viae principales de Admiraltione currunt tridentem Neptuni formantes. Illae viae tres nomina habent: Prospectiva Nevska (via bene nummatorum; illa de me a sinistra nunc stat), Gorochovaja (nummi medii, eam nunc videtis) et Voskresenskaja (via egentium; de me ea a dextra nunc est). Viae tres a tribus rivis intersecantur. Rivi nomina habent: Moika, Gribojedovi Rivus et Fontanka. Stylum modernisticum saeculi undevicesimi in Petrogradka (Pars Petrogradska) videre et admirare potes. Aedificia Petrogradkae ob ornamentatione opulenta et mythologia neoromantica famam habent. Ibi autem una bellissimarum meschitarum Europae videtur. Salvator-Supra-Sanguine unum symbolorum Petropolis est. Turisti omnis orbis terrarum ibi plerumque photographias agunt ut eas in terras suas secum portent. Non procul autem Campus Martis est, hodie sepulcretum revolutionarium memoriale, ubi hodie contra Putini ordinem multum interceditur. Post illas actiones multi in carcer sine causa visibili semper jaciuntur. Minutae duae aut tres non sufficiunt, clare, ut de splendore urbis vobis narrem. Melior est albis noctibus venire et admirare."30 Augusti 2017. — Petropolis (Rusthenia)

Опубликовано Aleksej Czernoreczeński 30 августа 2017 г.

30 Augusti 2017. — Petropolis (Rusthenia)

De Novogardia Inferiore

This is a very special “Videoscripta Latina” issue. First, I am dedicating it to Slava Shvets, with all my best wishes in her artistic and city activities. Second, Ekaterina Yam was the camerawoman this time, and it was really fun videorecording the sketch with her. Third, there is a backstage appendix to this video as a small surprise. Fourth, I arrived in Nizhny Novgorod to see that my telephone had died just five minutes before the recording session. I had to rush to a shop and buy a new one; therefore, it’s my new phone’s first opus.

“Salvete. Leo Urbanus ibi vobiscum. Novogardia Inferior anno 1221 (mille ducenti viginti uno) est condita et hodie una Russiae urbium magnarum nominatur. Urbis cor in collibus apud Volgam et Ocam flumina esse putatur. Arx tecta munita ibi posita rusthenice Kremlinus nominatur et contra invasiones barbaricas structa erat circiter anno 1500 (mille quingenti). A hostibus Kremlinus nunquam captus erat. Turres tredecim habet, portas tamen quinque. Rebellio anti-Polaca anno 1612 (mille sexcenti duodecim) pagina urbis vere gloriosa fuit. Contra inimicos incolae Novogardiae Inferioris arma ceperunt ut ex terra Russiae illos expugnavissent. Via Rosdestvenskaja (Christi Domini Navitatis) una arteriarum bellissimarum urbis est, ubi semper aedificia epochae patriachalis videmus. Haec via quasi in totalitate et sine excidiis luculentis ante oculos nostros stat. Traditiones marcatus annui novogardiensis olim florebant. Cum administratio sovetica venisset, in oblivionem eae decesserunt. Bolsaja Pokrovskaja (via Intercessionis Magna) urbis arteria principalis est. Quam autem Rosdestvenskaja, illa bene conservata est. Viatoribus, qui hodie magna quantitate urbem visitant, est illa autem attractio turistica, ubi multa aedificia styli classici et modernistici videntur. Despectus admirandus non procul ab Scalis Tscaloviensibus est. Ibi aquam plenam fluminum duorum delectari potes et in crepidine romantica cum amicis et amatoribus tuis ambulare. Non multi tamen sciunt Novogardiam Inferiorem centrum architecturae novissimae esse. Boriso Nemtsovo magistratu, hac multi architecti experimenta sua artistica invenire studebant annis 1990-1998 (mille nongenti nonaginta – mille nongenti nonaginta octo). Quapropter nunc videntur multa exemplaria architecturae, quam professionales extraordinariam judicant. Hoc aedificium notate. Illud cognomen “Radiotransistoriae” habet et formis suis elegantibus gloriari potest. De Moscua huc faciliter traminibus venis et omnia itinere duarum aut trium dierum videre potes.”

Videoscripta Latina: De Novogardia InferioreThis is a very special "Videoscripta Latina" issue. First, I am dedicating it to Slava Shvets, with all my best wishes in her artistic and city activities. Second, Ekaterina Yam was the camerawoman this time, and it was really fun videorecording the sketch with her. Third, there is a backstage appendix to this video as a small surprise. Fourth, I arrived in Nizhny Novgorod to see that my telephone had died just five minutes before the recording session. I had to rush to a shop and buy a new one; therefore, it's my new phone's first opus."Salvete. Leo Urbanus ibi vobiscum. Novogardia Inferior anno 1221 (mille ducenti viginti uno) est condita et hodie una Russiae urbium magnarum nominatur. Urbis cor in collibus apud Volgam et Ocam flumina esse putatur. Arx tecta munita ibi posita rusthenice Kremlinus nominatur et contra invasiones barbaricas structa erat circiter anno 1500 (mille quingenti). A hostibus Kremlinus nunquam captus erat. Turres tredecim habet, portas tamen quinque. Rebellio anti-Polaca anno 1612 (mille sexcenti duodecim) pagina urbis vere gloriosa fuit. Contra inimicos incolae Novogardiae Inferioris arma ceperunt ut ex terra Russiae illos expugnavissent. Via Rosdestvenskaja (Christi Domini Navitatis) una arteriarum bellissimarum urbis est, ubi semper aedificia epochae patriachalis videmus. Haec via quasi in totalitate et sine excidiis luculentis ante oculos nostros stat. Traditiones marcatus annui novogardiensis olim florebant. Cum administratio sovetica venisset, in oblivionem eae decesserunt. Bolsaja Pokrovskaja (via Intercessionis Magna) urbis arteria principalis est. Quam autem Rosdestvenskaja, illa bene conservata est. Viatoribus, qui hodie magna quantitate urbem visitant, est illa autem attractio turistica, ubi multa aedificia styli classici et modernistici videntur. Despectus admirandus non procul ab Scalis Tscaloviensibus est. Ibi aquam plenam fluminum duorum delectari potes et in crepidine romantica cum amicis et amatoribus tuis ambulare. Non multi tamen sciunt Novogardiam Inferiorem centrum architecturae novissimae esse. Boriso Nemtsovo magistratu, hac multi architecti experimenta sua artistica invenire studebant annis 1990-1998 (mille nongenti nonaginta – mille nongenti nonaginta octo). Quapropter nunc videntur multa exemplaria architecturae, quam professionales extraordinariam judicant. Hoc aedificium notate. Illud cognomen "Radiotransistoriae" habet et formis suis elegantibus gloriari potest. De Moscua huc faciliter traminibus venis et omnia itinere duarum aut trium dierum videre potes."10-11 Augusti 2017. — Novogardia Inferior – Dertinscium (Rusthenia)

Опубликовано Aleksej Czernoreczeński 10 августа 2017 г.

 

10-11 Augusti 2017. — Novogardia Inferior – Dertinscium (Rusthenia)

Итогово

Ну а как без того, чтобы не подвести итог? Начну с того, что получилось, благо это 70% от плана. Но, конечно, на кое-какой пункт я бы махнул пару-тройку получившихся. Хотя нет. Не махнул бы. Но нельзя же все иметь, в самом-то деле.

Что получилось
1. Устроить себе краш-курс румынского языка на 20 астрономических часов, познакомиться с румынской литературой и получить много комментариев по местной жизни. Все это, повторюсь еще раз, благодаря Анастасии.
2. Исследовать и понять структуру Кишинева.
3. Сгонять в Приднестровье. Заполучить монетки непризнанного государства, включая юбилейные, продаваемые в банке.
4. Снять “Видеоскрипту” про Кишинев до 1945 и Тирасполь.
5. Сделать цикл-подборку про кишиневскую “вторую волну”.
6. Пообщаться и даже (надеюсь) подружиться с местными.
7. Побывать на двух заброшенных заводах “Франзелуцы” (фотопрогулку опубликую из России).

Что не получилось
1. Попробовать жгучий трубчато-шоколадный ночной молдавский десерт. Тут вообще с этим голяк и без шансов. Хуже, чем где-нибудь в Туле или Вязьме.
2. Сгонять в Румынию. Уроки были почти каждый день. А одним днем — смысла не было.
3. Найти колокольчик и тетрадь с Тирасполем; найти тетрадь с Кишиневом.

В экономику Молдавии я вложил 575 евро, причем из них 20 даже перепало Тирасполю. Помните: экономика мира работает только тогда, когда мы вкладываемся в других, а не только в себя.

6 Augusti 2017. — Quisinavia (Moldavia)

Кишиневская «вторая волна». # 8 >> Авторемонтная мастерская на улице Коробчану

Подходит к концу мой трехнедельный заезд-исследование в Кишинев. Сегодня я завершаю серию из восьми зарисовок про брутализм («вторую волну») Кишинева. Я ржу в голос, думая о том, как удивлялись те, кому попадались все эти описания и фотографии в ленте, как они думали: «Ну что за дурь, что он в этом нашел?»

Ну и тем не менее.

Как и конструктивизм, «вторая волна» ждет своего описания и признания. А самое главное в случае с Кишиневом – чтобы нынешние хозяева города не довели все до такого состояния, когда «Ой, оно не подлежит восстановлению, братцы, давайте-тко снесем к эбэням». Москва проходит сейчас этот цирк со зданиями модерна и собственно «первой волны».

На закуску – здание ремонтной мастерской, в которой сочетается промышленный размах (в здание можно въехать на любой этаж по своеобразной «винтовой ленте» для машин) и при этом – лаконичная встроенность в самый центр города. Все это очень изящно оформлено снаружи завивающимися лентами-окнами, повторяющими ленту въезда для автомобиля на верхний этаж. Основной блок здания, – очевидно, непосредственные мастерские, – оформлены массивными окнами.

Здание находится на улице Коробчану, 10, и соседствует с маленькими особнячками первой и второй трети XIX века, причем не дисгармонируя с ними — как из-за обилия зелени, так и из-за римфы цветовой гаммы.

5 Augusti 2017. — Quisinavia (Moldavia)

Нервозненько

1. Такое впечатление, что Кишинев – город невротиков и припадочных. Мимо моих окон с воем проносятся комутохероватки буквально каждые 10 минут. Что, вечно где-то кто-то хватается одной рукой за сердце, другой рукой за телефон: «Ой! Помираю!»?

2. Десертов трубчато-шоколадных тут не сыскать ни днем, ни ночью. Хотя они как раз и нужны ночью – эти десерты. Но вот. Дефицитик.

3. Я всегда удивлялся на загадочное название магазина на Большой Черкизовской – «Кодры». Ура. Разгадка найдена. Множественное от “codru” «лес», то есть «леса, густая чаща», “codri”. Типа прохлада лесной чащи. Молдаванам и в Москве жарко.

4. «По количеству и качеству съема телок тут лидируют маршрутки.»

5. Если в России днище – это пойти чоповцем на заброшенный завод, то здесь разносят кофе, торгуют на рынке и охраняют заводы люди с высшим образованием, активисты в своей области, спецы в своем деле. «Здесь работа преподавателей – уже дно. Что вы хотите, если доктор наук идет по вечерам преподавать в школе для иностранцев румынский язык.»

3 Augusti 2017. — Quisinavia (Moldavia)

De Tiraspoli et cattis ejus

Dedicated to my friends of “Cats of Transnistria” (Helsinki), with a special Latin cat-greeting to Kirsi Kalliomäki, Kata Kasala and Tuomas Alatalo

Amicis meis helsinkiensibus de “Transnistriae Catti” rock-orchestra, et autem mea salutatio felina specialis Kirsiae Kalliomakiae, Katae Kasalae et Tuomasi Alataloni

“Salvete! Leo Urbanus ibi vobiscum. Transnistria a multis viatoribus peligrosa putatur. Quod non est veritas. Inopia, sic. Populus frustratus deceptusque, sic. Sed pericula, non. Transnistriae independentiam solum civitates orbis terrarum tres recogniverunt, quae ipsae non recognoscuntur a communitate internationali. Tiraspolis ab Alexandro Suvorovo, duce militari, anno 1792 (mille septingenti nonaginta duo) condita est, et jam anno 1795 (mille septingenti nonaginta quinque) jus urbanus accepit. De Suvorovi tempore nobis “pulvis cella” (aedificium, ubi materiae explosibiles conservabantur) manet. Ea ab Alexandro Suvorovo ipso inventa et instituta est. Saeculum XIX (undevicesimum) tamen non multos eventus habebat, quia oppidum in Imperii loco remoto positum erat. Ibi cattas et cattos Transnistriae videtis. Anno 1901 (mille nongenti uno) gymnasium femininum, quod nunc videtis, a Scorupcone architecto constructum est. Hodie id discipulos gymnasii mathematico-humanitarii recipit. Omnia temporis puncto mutaverunt, cum anno 1929 (mille nongenti undetriginta) Tiraspolis caput Reipublicae Autonomae Moldaviniensis facta sit. Ut urbs principalis ea ad annum 1940 (mille nongenti quadraginta) mansit. Posteam cum tota regione Transnistriana, post Bellum Universale Secundum, in Moldaviam Soveticam iniit. Unione Sovetica anno 1991 (mille nongenti nonaginta uno) collapsa, bellum sanguiferens et crudellissimum incepit. Transnistria independentiam sibi parare voluit, sed petitio populi etiam hodie sine progressu visibili manet. Historia religionum ibi autem floret. Exempli gratia, hanc ecclesiam notate. Toto tempore sovetico ea non portas suas ante orantes claudebat. Servicia orthodoxa “veterocaeremonialia” sine interruptione ibi semper continuabant et hodie autem a grege frequentantur. Ibi ecclesiam cathedralem Tiraspolis videtis. Ea una ecclesiarum principalium urbis est. Tiraspolis ab Odessa et a Quisinavia non procul stat, et servicium autoraedarum bonum est. Si visitare vis, syngraphum valens habere debes et nullam registrationem eges, si non magis quam horas decem manes.”

Videoscripta Latina. De Tiraspoli et cattis ejusDedicated to my friends of "Cats of Transnistria" (Helsinki), with a special Latin cat-greeting to Kirsi Kalliomäki, Kata Kasala and Tuomas Alatalo Amicis meis helsinkiensibus de "Transnistriae Catti" rock-orchestra, et autem mea salutatio felina specialis Kirsiae Kalliomakiae, Katae Kasalae et Tuomasi Alataloni"Salvete! Leo Urbanus ibi vobiscum. Transnistria a multis viatoribus peligrosa putatur. Quod non est veritas. Inopia, sic. Populus frustratus deceptusque, sic. Sed pericula, non. Transnistriae independentiam solum civitates orbis terrarum tres recogniverunt, quae ipsae non recognoscuntur a communitate internationali. Tiraspolis ab Alexandro Suvorovo, duce militari, anno 1792 (mille septingenti nonaginta duo) condita est, et jam anno 1795 (mille septingenti nonaginta quinque) jus urbanus accepit. De Suvorovi tempore nobis "pulvis cella" (aedificium, ubi materiae explosibiles conservabantur) manet. Ea ab Alexandro Suvorovo ipso inventa et instituta est. Saeculum XIX (undevicesimum) tamen non multos eventus habebat, quia oppidum in Imperii loco remoto positum erat. Ibi cattas et cattos Transnistriae videtis. Anno 1901 (mille nongenti uno) gymnasium femininum, quod nunc videtis, a Scorupcone architecto constructum est. Hodie id discipulos gymnasii mathematico-humanitarii recipit. Omnia temporis puncto mutaverunt, cum anno 1929 (mille nongenti undetriginta) Tiraspolis caput Reipublicae Autonomae Moldaviniensis facta sit. Ut urbs principalis ea ad annum 1940 (mille nongenti quadraginta) mansit. Posteam cum tota regione Transnistriana, post Bellum Universale Secundum, in Moldaviam Soveticam iniit. Unione Sovetica anno 1991 (mille nongenti nonaginta uno) collapsa, bellum sanguiferens et crudellissimum incepit. Transnistria independentiam sibi parare voluit, sed petitio populi etiam hodie sine progressu visibili manet. Historia religionum ibi autem floret. Exempli gratia, hanc ecclesiam notate. Toto tempore sovetico ea non portas suas ante orantes claudebat. Servicia orthodoxa "veterocaeremonialia" sine interruptione ibi semper continuabant et hodie autem a grege frequentantur. Ibi ecclesiam cathedralem Tiraspolis videtis. Ea una ecclesiarum principalium urbis est. Tiraspolis ab Odessa et a Quisinavia non procul stat, et servicium autoraedarum bonum est. Si visitare vis, syngraphum valens habere debes et nullam registrationem eges, si non magis quam horas decem manes."2-3 Augusti 2017. — Tiraspolis – Quisinavia (Moldavia)

Опубликовано Aleksej Czernoreczeński 3 августа 2017 г.

 

2-3 Augusti 2017. — Tiraspolis – Quisinavia (Moldavia)